Jong als een komkommertje

.Afbeelding

Een zak aardappelen rust in mijn armen.

Je ogen- zo groot- kijken dwars door mij heen.

Met de onaangetaste glinstering van je persoontje.

Bij elke knipper ben je groter.

 

Je pure vragen maken mij naakt,

van wijsheid en kennis die in jouw wereld niet geldt.

Hier kent niet anders dan lachen. Dan koekjes en cakejes en de slakken voor het raam.

Terwijl Nijntje een nog heerlijk slokje water

drinkt, met poes in de box,

maken wij ons zorgen om onze enige zorgen;

De vieze luier.

Van de ‘HEMA-baby’, die toch wel eng huilt.

Maar dat terzijde.

 

Je banjert verder- met een pot augurken- en wijst me mijn plek.

We zullen dansen. Dansen. Dansen en spelen.

En moeten niet vergeten dat de krokodil in je bil bijt.

Als we niet opletten.

 

De poezen doen ook mee. Ze krijgen kusjes daarvoor.

En terwijl we met de bal gooien én koekjes eten én rondjes dansen rond het huidige centrum van ons bestaan- de augurkenpot- kijken de slakken toe.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: